بهار که آمد

گفتم می آیی

آنوقت من و تو تبسم نسیم و پرواز پرستوها

و باز زیر باران و حدیث مرغانی که در قفس ماندند

زیر باران و حدیث مرغانی که در قفس مردند

زیر باران و رگبار واژه های غم آلود

آسمان و ابرهای بغض آلود

دردی مشترک و حنجره ای مصلوب

بهار رفت و باز نیامدی

پاییز هم که بیاید همسفرش نخواهی بود

میدانم

حالا من و این بی تو بودن ها

من و آن خاطرات دور و این دلتنگی ها

و باز به انتظار

یادت بخیر

تاسوعا وعاشورای حسینی را در حالی پشت سر گذاشتیم که چند سالی است با آن چرا که به عنوان سنت برگراری چنین مراسم با عظمتی دیده و یا شینده بودیم فاصله گرفتیم .