در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست

خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی خود را

برای این همه ناباور خیال پرست

به شب نشینی خرچنگ های مردابی

چگونه رقص کند ماهی زلال پرست

رسیده ها چه غریب و نچیده می افتند

به پای هرزه علف های باغ کال پرست

هنوز زنده ام و زنده بودنم خاری است

به تنگ چشمی نامردم زوال پرست

از این شعر محمد علی بهمنی خاطره ی تلخی دارم . سالها پیش هنر جویی داشتم که جوانی بود هفده ساله . حال و هوای غریبی داشت .... یک روز پدرش با صدایی لرزان تلفن کرد و گفت که اوخود را به آتش کشید ! دلیلش را کسی نمی دانست ....   وتنها این شعر را در انتهای یادداشتی که از خود بر جای گذاشت ، نوشته بود ، پدرش( سید مصطفی طیبی) را که دیدم شناختنش راحت نبود او که شاعری خوش ذوق بود و بارها به اتفاق در محافل ادبی حضور می یافتیم ، ....  تا چلهم عزیزش هم دوام نیاورد و رفت ...     

یا علی مدد

تعطیلات نسبتا" طولانی آغازین روزهای سال سپری شد . و سالی بر عمرمان افزود و یکسال به مرگ نزدیکتر شدیم ! سالی دیگر را آغاز می کنیم  و باز روز از نو و روزگار از نو، و نمی دانیم در این سراچه ی تقدیر روزگار با ما چه بازی هایی خواهد داشت !

می آییم و می رویم به درد

چیزی نیاوردیم

چیزی هم نخواهیم برد

بیهوده ماندن ، تلخ دردی بود ، اما

اما چه درد انگیز ما بیهوده می میریم !

یا علی مدد