حال و روزم گاه ابری ست، گاهی بارانی، اما باور دارم که پشت درهم ترین ابرهای بارانی هم، آفتاب تا بی کران جاری ست. دست ها و چشم ها را که بگشایی و ذهن را از داوری های بی اساس و کهنه، تهی و به زیباترین افق های زندگی - که دورازدست می نماید- نگاه کنی، میان فاصله هایی که هست، بودهای بسیاری خواهی یافت. آنگاه، به وسعت زمان، پرواز کن تا بی نهایت و سیمای هستی را دوباره تر از همیشه نگاه کن. نوازش کن جان خسته ی خود را و آواز سر کن و امید را زندگی بخش در باور لحظه ها.............شاید که چو وا بینی خیر تو در این باشد .....

 یا علی مدد

نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 14:22 توسط مرتضی نوروزی| |